Blok3 AI Voice Generator by Fish Audio

Yağmurlu bir sonbahar akşamında, Ayşe teyze otobüs durağında bekliyordu. Şemsiyesini unutmuştu ve üşüyordu. Yanından geçen genç bir kız durdu, şemsiyesini onunla paylaştı. Bazen küçük bir jestin nasıl büyük mutluluklara dönüşebileceğini düşünüyorum.

Gözlerinde kaybolduğum an dünya durur sanki. Her sabah seni düşünerek uyanıyorum, her gece seninle uyuyorum. Sensiz geçen günler yarım kalır, kalbim seninle dolup taşar.

Böyle düşündüm durdum son zamanlarda. Bazen insan kendini anlatamıyor, değil mi? Yani bir şeyler var içimde ama nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum. Geçiş döneminde gibiyim, her şey biraz karışık, biraz belirsiz.

Bazen düşünüyorum da, hayatın bize sunduğu seçenekler ne kadar ilginç. Bir yol ayrımında duruyorsun ve kendine soruyorsun: Mutlu muyum? Doğru yolda mıyım? İşte tam da bu sorular bizi kendimizi keşfetmeye götürüyor. Ne dersiniz, sizce de öyle değil mi?

I've often wondered if the path we choose really matters as much as the person we become along the way. I'm looking back at everything now, and I realize that the simplest moments were actually the most significant ones that shaped my entire world.

Dağların ardında seni beklerim, bitmeyen yollarda gözlerim kalır. Sensiz geçen her gün bir ömür gibi, ilkbahar gelince yolların açılır. Hasretinle yanar yüreğim, o tozlu yollarda yine seni göreceğim. Benim dertli gönlüm, benim güzel baharım, hep seni bekleyeceğim.

半枕余温惊醒了隔世的旧梦，我推窗望向那轮孤悬的冷月。信笺上的墨痕早已淡去，唯有那段未曾言说的过往，仍如檐下滴落的雨声，声声敲在这一颗满目疮痍的归心。

Ya bak şimdi oğlum, ne diyorum dinle. Arkadaşın öyle yapınca tabi kızacak herkes. Ben de aynısını yaşadım geçen hafta. Boş ver ya, takma kafana. Zaten herkes biliyor durumu.